Uitgeverij Fi Beiti is een onafhankelijke uitgeverij die zich richt op het uitgeven en onder de aandacht brengen van literatuur uit en over de Arabische wereld. De uitgeverij publiceert oorspronkelijk werk in de Nederlandse taal van Arabischtalige en Arabische auteurs, Nederlandse vertalingen van Arabische literatuur en literair werk waarin de Arabische wereld, haar bewoners, geschiedenis en cultuur een belangrijke plaats innemen.
Uitgeverij Fi Beiti wil verhalen toegankelijk maken die in het Nederlandse taalgebied nog te weinig worden gehoord en gelezen. Zij wil daarmee bijdragen aan een bredere kennismaking met de rijkdom en verscheidenheid van de Arabische literatuur en cultuur.
Uitgeverij Fi Beiti houdt zich bezig met het selecteren, redigeren, publiceren, vormgeven, promoten, distribueren, vertalen en verkopen van boeken en andere literaire uitgaven, zowel in gedrukte als digitale vorm.
Uitgeverij Fi Beiti zal zo af en toe een verrassend uitstapje maken buiten haar aandachtsveld.
Redactie
Nico Duyvesteijn – hoofdredacteur
Ahmed Al-Sharki – redacteur
Monique Louw – redacteur
Peter van Leeuwen - redacteur
STEEN is een roman over herinnering en schuld, over wat mensen elkaar kunnen aandoen - en over wat een mens zijn leven lang met zich meedraagt.
Hoe versla je het monster dat iemand in je heeft achtergelaten? Hoeveel afstand is er nodig om daaraan te ontsnappen? En wat gebeurt er wanneer een herinnering die je een leven lang hebt weggestopt, zich niet langer laat negeren?
Hassan Al-Hamdani is in 1976 geboren in Al-Hajar, een bergdorp in Jemen waar steen alom aanwezig is. Van de steenhouwers die voor zijn vader werkten, leert hij hoe je ermee moet omgaan: met geduld, met aandacht, zonder de eigenheid van de steen geweld aan te doen.
Twintig jaar nadat hij Jemen heeft verlaten, woont en werkt Hassan als kunstenaar in Amsterdam. Hij heeft een leven opgebouwd waarin het verleden tot op de dag van vandaag op afstand is gebleven. Dan wordt hij gevraagd om vier Arabische studenten van de kunstacademie te begeleiden. Wat begint als een praktische taak, raakt aan een verleden dat hij diep heeft weggestopt.
DE BOYS VAN TALAAT HARB, van de Libanese schrijver Bilal Al-Masri, gaat over drie jonge mannen die eind jaren negentig op en rond het Talaat Harbplein in Caïro rondhangen en proberen op hun manier iets van het leven te maken.
Eind jaren negentig runt Bilal een Libanees eettentje in een van de zijstraatjes van midan Talaat Harb, midden in Caïro. Daar leert hij Ali, Tariq en Walid kennen.
Vijfentwintig jaar later wil Bilal weten wat er van hen, hun dromen en hun levens is geworden. Hij besluit hen op te sporen.
Waar is Ali gebleven, die destijds met Bruce meeging naar Australië? Was deze Bruce wel de man die op een foto tijdens Royal Ascot naast Queen Elizabeth stond? Wat klopt er van het verhaal dat Ali in Australië door hem in de prostitutie werd gedwongen?
Hoe verging het Tariq, de Syrische bokser die het aan het begin van zijn carrière in de ring moest opnemen tegen Maher Al-Assad, de broer van de voormalige president van Syrië?
En wat is er uiteindelijk geworden van Walid, de schuchtere boerenzoon uit de Egyptische delta? Heeft hij nog altijd zijn suikerrietveldje aan de Nijl, ter hoogte van Armant in het zuiden van Egypte?
EEN LAND DAT MIJ NIET KENT (vertaald) is de derde, heel andere stem: die van de Palestijnse dichter Nadim Qattan.
Nadim heeft het overgrote deel van zijn leven in Syrië, Jordanië en Libanon gewoond. Beiroet kent hij uit zijn eigen herinneringen, Palestina vooral uit de verhalen van zijn familie. Uiteindelijk vestigt hij zich in Brussel.
Hij staat in de poëtische traditie van Mahmoud Darwish, zonder hem te imiteren. In zijn gedichten lopen het persoonlijke en het politieke bijna ongemerkt in elkaar over: liefde, verlies, land, ballingschap, taal, herinnering, ergens bij horen en nergens helemaal thuishoren.
De verbinding tussen Mahmoud Darwish en de Libanese zanger en componist Marcel Khalife is voor Nadim van grote betekenis. Khalife geeft de gedichten van Darwish met zijn muziek een andere stem. Want, vindt hij, een gedicht moet uitgesproken én gezongen worden.
De gedachte dat je vaderland niet de plek is waar je geboren bent, maar de plek die je blijft missen wanneer je daar niet naar terug kunt keren, loopt als een onderstroom door zijn poëzie.
Nieuws:
Wat gebeurt er zoal bij Uitgeverij Fi Beiti?